Hallo! Ik ben Kitty Geboers en heb sinds bijna 5 jaar mijn eigen praktijk Mani Padme. Hoe het allemaal is begonnen? Ja, dan ga ik toch ruim 10 jaar terug in de tijd…

Ik werkte toen als Personal Assistant en was sinds een paar jaar moeder van een dochter, Nikki. Na een stressvolle zwangerschap is ze geboren via een keizersnede. De eerste jaren stonden in het teken van veel bezoekjes aan het ziekenhuis en uiteindelijk toen ze bijna naar school ging had ze haar eerste positieve gehoortest. In overleg met haar toenmalige KNO-arts werd ze doorverwezen naar een kinderarts en ruim een jaar later liepen we bij de Kinderspychiater naar buiten met een diagnose en werd ons verteld dat we samen met school een rugzak konden aanvragen. Emoties gierde door mijn lijf en ik nam me voor dat ik er alles aan zou doen om haar dat te bieden wat ze nodig zou hebben om zelfstandig in de maatschappij te kunnen staan! Hoe hoog kun je de lat leggen voor jezelf.
Op dat moment niet wetende waar je allemaal tegenaan loopt, want dat werd je op dat moment niet verteld.

Ik kwam met een burn-out thuis te zitten, watten in mijn hoofd, ik kon niet meer helder denken, maar ik bleef positief en liet niet blijken hoe ik me voelde en wat er van binnen in me omging en probeerde er het beste van te maken door veel te gaan lezen over autisme en hoe ik Nikki kon helpen.
Na een tijdje werd het me duidelijk, ik wilde graag verhuizen, terug naar de roots. In 2008 zijn we naar Boxmeer verhuisd en was ik zwanger van de tweede. Een tweede dochter, Aniek, werd geboren in het ziekenhuis via een natuurlijke bevalling.

Net voor haar tweede verjaardag ben ik weer gaan werken op kantoor. Ik voelde verdriet en was verscheurd van binnen. Haar 4 dagen in de week naar de gastouder brengen (waar ze het heel goed heeft gehad) en anderzijds de oudste die dagelijks door de taxi werd opgehaald om in Nijmegen naar Speciaal Onderwijs te worden gebracht, deed me pijn. Is dit waar ik moeder voor ben geworden? De kinderen al zo jong zo weinig zien?
Loslaten werd me gezegd! Ja das makkelijk gezegd, maar het ook zo voelen dat is echt een stap te ver voor mij. Dat lukte me gewoonweg niet!

Een korte cursus klassieke massage was de start van verschillende massage- en coachingsopleidingen. Het werd me steeds duidelijker, als ik nu een eigen praktijk begin dan kan ik werken tijdens de schooltijden van de meiden en kan de praktijk rustig groeien in het tempo dat de meiden zelfstandiger worden!
Me op dat moment niet gerealiseerd dat ik deze weg nodig had om zelf in balans te komen. Door de verschillende inzichten werd me duidelijk hoeveel lagen ik om mijn hart had gezet om vooral maar niet meer geraakt te worden. Stap voor stap ben ik de afgelopen jaren verder gekomen, de weg naar het liefhebben van mezelf! ’n vrij en ontspannen gevoel geeft me dit en nu ben ik dan ook klaar voor de volgende stap!

Wil je weten wat de volgende stap is en wat dit voor mijn praktijk betekent? Dat lees je in mijn volgende blog!

Liefs Kitty